29.10.08

Paciencia

Sentado nunha pedra fitava
O reflexo na auga que bulía,
E nunha vaga se confundía
Coa imaxe nítida da amada.

E a corrente que alí fluía
Prestávalle voz á que falava
Que con malicia afirmava
O misterio que alí se intuía.

Nunha represa de augas paradas
A voz, nun xuizo, se suspendía
E o misterio aquel se convertía
Nun soborno de palavras caladas.

Ás montañas agora se dirixía
Procurando a calma que faltava
E o puro ar o consolava
Coa mensaxe que de Rilke ouvía.


“Quérolle implorar para que sexa paciente con todo o que non está resolvido no seu corazón e que tente amar. As preguntas como cuartos trancados e como livros escritos en língua estranxeira. Non procure respostas que non poden ser dadas porque non sería capaz de vivelas. E a cuestión é viver todo. Viva as preguntas agora. Tal vez así, gradualmente, sen percever, vivirá a resposta nun dia distante”.

R.M. Rilke:

4 comentários:

Corpos que Soñan disse...

“O misterio da muller está en cada afirmación ou abstinencia, na malicia das plausíbles revelacións, no soborno das silenciosas palavras”.

Henriqueta Lisboa

Anita Silva disse...

Depois de o ler parece que as perguntas deixam de poder incomodar, tornam-se respostas, quando atentamente escutadas.

Corpos que Soñan disse...

Certamento só hai que escoitar as respostas atentamente. Mas a dificultade está na nosa incapacidade para facelo "aquí e agora".

A posible resposta nun día distante, que dí Rilke, a entendo como unha moratoria que nos damos para treinar a capacidade que nos falta.

Logo o tempo sería a consecuencia da nosa incpacidade para escoitar as respostas.

Anita Silva disse...

(Agora entendi porque a minha avó de uma aldeia do interior de Portugal diz "auga" e não "água") :)